Skip to main content

Tetova News

Pushkini dhe Gogoli - Danjill HARMS


Gogoli vithiset që pas kulisave ende pa shkelur në skenë dhe qëndron shtrirë e pa bëzajtur.
PUSHKINI (del në skenë, pengohet në trupin e Gogolit dhe rrëzohet). Hej, dreq! Më ngjan se Gogoli!
GOGOLI (duke u ngritur). Hej, ç’mutsihaneje! As të pushosh s’të lënë. (Ecën, pengohet në trupin e Pushkinit dhe rrëzohet.) Më bëhet se zura në thua pas Pushkinit!
PUSHKINI (duke u ngritur). Asnjë minutë s’të lënë rehat! (Ecën, zë në Gogolin dhe bie.) Hej dreq! Prapë pas Gogolit!
GOGOLI (duke u ngritur). Përjetësisht e në gjithçka – beterra. (Ecën, pengohet në Pushkinin dhe bie). Hiqmu, mutsihane! Prapë në Pushkinin!
PUSHKINI (duke u ngritur). Huliganizëm! Huliganizëm tejpërtej! (Ecën, pengohet pas Gogolit dhe bie). Të piftë dreqi! Prapë pas Gogolit!
GOGOLI (duke u ngritur). E po, kjo e gjitha është tallje e pafytyrë! (Ecën, pengohet pas Pushkinit dhe bie). Prapë pas Pushkinit!
PUSHKINI (duke u ngritur). Hej dreq! Paj, për Zotin-dreq! (Ecën, pengohet pas Gogoglit dhe bie). Pas Gogolit!
GOGOLI (duke u ngritur). O, mutsihane! (Ecën, pengohet pas Pushkinit dhe bie). Pas Pushkinit!
PUSHKINI (duke u ngritur). Dreq, të shpëlaftë! (Ecën, pengohet pas Gogolit dhe bie prapa kulisave). Pas Gogolit!
GOGOLI (duke u ngritur). Çfarë mutsihanesh! (Largohet prapa kulisave.)
Prapa skenës dëgjohet zëri i Gogolit: “Prapë pas Pushkinit!”

***
Olga Forshi iu avit Aleksej Tolstoit dhe diç bëri.
Aleksej Tolstoi gjithashtu diç bëri.
Aty për aty, Kostandin Fjedin dhe Valentin Stjeniç kërcyen në oborr dhe u vunë të kërkojnë gurin e përshtatshëm. Gur ata nuk gjetën, por ama gjetën një lopatë. Me këtë lopatë Kostandin Fjodini ia mbështolli Olga Forshit në surrat.
Atëherë Aleksej Tolstoi u zhvesh çipllak dhe, me të dalë në Sheshin e Shatrivanit, nisi të hingëllijë si pelë. Njerëzia pëshpërisnin: “Këqyreni si hingëllin shkrimtari i madh bashkëkohor.”
Dhe askush s’e ngau Aleksej Tolstoin.


Përktheu Agron Tufa

Popular posts from this blog

Petro Marko dhe Heminguej, nga dy botë të kundërta

Virion Graçi
Tekstet romanore të Petro Markos, i janë nënshtruar diktatit të ashpër redaksional, për pasojë janë tjetërsuar. Kanë ndërhyrë në titujt, duke i rekomanduar lexuesit konotacione të tjera ideo-emocionale, ndryshe nga konceptimi autorial; kanë dërguar në brumatricet e letrës libra të porsabotuar; kanë ndërhyrë në brendinë e veprës duke tjetërsuar personazhe protagonistë duke shfytyruar natyrën e marrdhënieve midis tyre

Për shkak të skualifikimit politiko-policor të Petro Markos në periudhën e totalitaritzmit të shpallur, qëndrimi i kritikës zyrtare dhe institucioneve shtetërore të kulturës ndaj krijimtarisë së tij, në rastet më afirmative ka qenë i cunguar, minimalist; rëndom mbi autorin kanë mbizotëruar ato që Prof. A. Plasari, saktësisht i ka quajtur së fundmi burgjet e padeklaruar të P. Markos… P. Marko, pas traditës tepër modeste e modeleve rrëfimtare anakroniko-anemike të romanit shqip deri atëherë, vitalizoi rrëfimin epik, dëshmoi siguri artistike e mjeshtëri të lartë; ka…

ANALIZË ESTETIKE E LAHUTËS SË MALCIS TË GJERGJ FISHTËS

Xhelal Zejneli


Ka të tillë që Fishtën e kanë cilësuar si figurën më të madhe dhe më të fuqishme të letërsisë shqiptare (shqipe) të gjysmës së parë të shekullit XX. Studiuesit si EqremÇabej, Benedikt Dema, Françesko Ercole, Maksimilian Lamberci, Zef Skiroi, Ernest Koliqi, Georg Shtadmyleri, Zef V. Nekaj, Xhuzepe Gradilone, Ignjac Zamputi, Tonin Çobani, Aurel Plasari etj. janë marrë me krijimtarinë letrare të Gjergj Fishtës në periudha të ndryshme: para Luftës së Dytë Botërore, pjesërisht gjatë luftës, pas luftës, d.m.th. në vitet 1945-91, si dhe në periudhën e pluralizmit politik. Siç dihet, në vitet 1945-90, krijimtaria letrare e Fishtës në Shqipërinë moniste nuk ka qenë lëndë studimi e kritikës letrare shqiptare. Në periudhën në fjalë, vepra e Fishtës është studiuar në mënyrë të njëanshme dhe me kritere jashtëletrare dhe joartistike.
Me krijimtarinë e Fishtës janë marrë studiues shqiptarë, por edhe studiues të huaj, sidomos italianë, austriakë dhe gjermanë. Sipas studiuesve të sipërthë…

FILOZOFIA E BUKURISË - Isuf Luzaj

Fragmente nga libri Filozofia e bukurisë
Bukuria është ajo e vërtetë që u pëlqen të gjithëve, pa pasur ata konceptin e së vërtetës logjike. Nga të gjitha magjitë, kjo është më e sinqertë: Gjykimi i shijes është i pavarur nga koncepti përkufizues i perfeksionit, sepse, kur një objekt deklarohet i pëlqyer, i bukur, me të gjitha endjet e ëndërrimit, kurrë s’është i qartë, i pastër, as i sigurt, pa asnjë përse! Shija fiton shumë kur bashkohet me estetikë, me intelekt aq më mirë, saqë pranohet nga të gjithë pa dhënë shpjegim, pa dhënë arsye, sepse s’ka rregulla, s’ka ligje që të përcaktojnë se çfarë është e bukura. Një këngë? Një pikturë? Një lule? Një flutur? Ç’është bukuria? Dhe përse është ashtu? Për ngjitje shpirtërore në sfera ekstaze, për lutje para altarit, përgjunjjeje namazi, që i flasin misterit gjithë popujt një gjuhë? Bukuria dhe sublimja vijnë në ujdi, janë mrekulli që vënë paqe midis perëndive.
Bukuria që frymëzon poetin ngjan të jetë përfaqësuese absolute e një koncepti të pakuf…