Skip to main content

Tetova News

Duart - Mihal Hanxhari


Flutura të vogla për plaseshin tek abazhu ri, perdja vej e vinte ngadalë si një valë e butë liqeni, nga dora e padukur e erës që vinte lehtë nga dritarja që kishim lënë të hapur, dhe një pluhur drite e verdhë derdhej jashtë dritares në errësirë, dhe ulur në shtratin tim ti hidhje hijen në murin pranë, dhe unë me një majë të një karfice, shkruaja në mur profilin tënd, bëra atë kurbë që zbriste nga flokët, nëpër ballë, nga hunda e në buzët e tua, dhe zbriste në mjekër, ajo lule ftoi që shkonte në gushën tënde, ah, ajo linjë, ti s’e ke parë bregun e detit, ti s’ke ecur në rërën e bregut të detit në mëngjes, ti s’ke parë atë vijën e lakuar, atë shenjë që ka lënë natën vala që ka ikur më larg se të gjitha përtej bregut, për të zënë me buzë guaskat më të largëta mbi rërë, ajo linjë me gjurma shkume të tretur, me vijën e puthjes, e di, e di, do të ecja nëpër bregun e detit pa njeri, do të shihja unë atë vijë të valuar nga vala e hedhur më tej se të gjitha, natën, do të kërkoja aty, në atë vijë pa fund të valës që s’është më, do të kërkoja shëmbëllimet që kam para syve puthitur me vijat e tua, ti s’e ke parë detin, ti s’e ke dëgjuar detin, dhe unë do të të sjell aty me mend, kaq shumë, kaq shumë, aty do të hedh te valët që bëhen shkumë, aty do të rrokullisesh duke lozur me to, dhe do vish pastaj me atë hedhjen e fundit të valës në breg dhe aty do të lesh atë vijë ku mendja ime do të përzihet për të sjellë kujtimin e këtyre ditëve, po ç’bën tashti, ç’më zhvesh këmishën, dhe ti ashtu pa thënë fjalë, më heq këmishën, vë pëllëmbën tënde të vogël mbi gjirin tim, aty mbi zemër, e mban aty përsipër sikur ke zënë një zog dhe e mban ashtu të mbuluar me pëllëmbën tënde, o ti, ke zënë ashtu gjithë pëllumbat e mi që më dalin nga rrahjet e zemrës, ti u ke zënë pritë, ti i zë të gjitha, një nga një, ashtu si dalin e hapin krahët për të ikur, po ku po shkonin ato përveçse te ti, do bënin atë udhë nëpër erë për të të gjetur, por ti je aty, dhe ti i pret me dorën tënde, pastaj merr stilografin nga komodina dhe fillon të bësh konturet e dorës sate, të gishtave, aty mbi mishin tim, ndiej atë vijë të ftohtë të majës së penës, s’të kundërshtoj, kurrë s’e kundërshtojmë njëri-tjetrin kur duam trupat tanë, të le ashtu tek bën konturet e dorës në një vend tjetër, dhe një me poshtë, edhe një këtej, dhe një andej, dhe unë qesh, shikoj veprën tënde, ato duar të hapura si gjethe mbi gjirin tim, po ti s’ke mbaruar, ti bën një afresk me një fushë vjeshte nën një lis, gjetheduar, këputur e rënë mbi gjirin tim, dhe tani s’ke më vend, ke arritur te brezi, tashti unë qesh me të madhe, dua të të ndaloj, por ti e zbërthen, shkopsit, dhe pështet dorën aty mbi bark, po tashti as maja e stilografit nuk shket se janë pengesa, se lëkura s’është më e zhveshur po e mbuluar me ato fije të zabelit të fshehur te trupi i burrit, që zbret e dendësohet atje poshtë, dhe tashti të marr dorën, ta hedh tej stilografin, po ç’bën kështu, po ç’ke bërë, dhe ti që më largon duart më sheh ashtu sikur studion veprën derën me kyç, pyet ti me një fije zëri, sikur s’e di që e kemi mbyllur sapo erdhe, dhe pastaj është ajo heshtje e gjatë, ajo qetësi, m’e bukura heshtje që qëndron pezull në dhomën e dy dashnorëve, kudo qofshin, në çdo kënd të botës, kudo, kudo që dy trupat i ipen njëri-tjetrit ku gjithë bota përreth s’ekziston, se është veçse dashuri, se të gjitha janë strehë e dashurisë, serrë e asaj ku mbin dhe ngrohet dhe rritet dhe piqet dashuria, që do japë lulet e saj, pemët e saj, ah, Zot, ti je dhe buzëqesh i lumtur atje sipër tek shikon dy trupat tanë që duhen, ti je i lumtur se këtë doje, këtë, dhe tek kemi mbyllur e kyçur dyert dhe kujtojmë që s’ka sy që na sheh, Zot je ti, je ti që na sheh dhe është dora yte që na prek kur trupat tanë ndiejnë ngazëllimin më të madh, kënaqësinë e patreguar, ëndjen kulmore, të cilën shijojmë symbyllur, dhe trupi ynë i rrethuar nga gjithë universi që e shtrëngon, nga gjithësia që na mban në duar, trupat tanë lindin, derdhin pavdekësinë, farën e përjetësisë së njeriut, përtëritjen e tij në jetë të jetëve, aty, aty n’ato çaste mrekullie, dashuria, e mira, e buta, naivja, ajo që nis ashtu me një vështrim, me një të shtrënguar duarsh, me një rrugë buzësh nëpër buzë, me një dëshirë për të besuar, me një dëshirë për t’u dorëzuar, me një dëshirë për t’u bërë zot e skllav, me një dëshirë që është si një urë e vogël ku nisemi dorë për dore, dhe ecim, ecim, dhe pastaj shohim që jemi larg kësaj bote, që jemi në një re, dhe aty ulemi të pushojmë, dhe aty ulemi të pështetemi te njëri-tjetri, dhe aty shtrihemi, dhe aty kemi gjithë botën për të shijuar e për t’u endur, dhe tërë bota jemi ne, dhe ashtu vjen ajo heshtja, më e ëmbla e më e magjishmja, ku vetëm zëri i shpirtit na pëshpërit, dhe tek e shijojmë, vjen ajo kapitje pastaj, dhe jemi të mirë, dhe e duam njëri-tjetrin, por pa zë, ashtu të qetë, ashtu të lumtur që shijuam atë që s’ka emër, të lumtur që jemi njerëz, që jemi në jetë, që kemi një që duam, që kemi një që na do, dhe nisim pastaj të kthehemi ngadalë, në atë urë përsëri, nisim e zbresim, në heshtje, dhe ndiejmë që këmba na zë dhé dhe jemi sërish në këtë tokë, por pranë e pranë, dhe premtimi i lumturisë është përsëri mes nesh, dhe ashtu u pështetëm në një jastëk, të dy, të heshtur, ja dhe fluturat, gjithmonë rreth abazhurit, aty tek vërtiten dhe përplasen, po fluturat ç’kërkojnë kaq shumë, valët e buta të perdes vijnë pranë nesh, qëndrojnë një çast, pastaj hiqen pas, duart e erës së lehtë që nga jashtë lozin me to, i zënë, i përkëdhelin dhe pastaj i lëshojnë, ne rrimë ashtu të pështetur, gjetheduart e tua në gjirin tim, janë aty, era e lehtë s’i merr dot, ti i ke lënë aty mbi mua, për sa kohë, sa do duroj pa i larë, dhe fluturat rreth dritës së abazhurit përplasen, venë e shkojnë, “Po ti praj moj flutur ma, Mos ju sjell aq rreth kandilit, Rueju, kqyr shka je tue ba, A s’e din se flaka t’djeg?” është një copë e fëminisë sime, janë erërat e trurit tim që lozin me faqet e Librit të Këndimit, që i hapin e i mbyllin dhe unë kën- Duart e përfunduar, dhe shoh që ke një pamje të kënaqur, të pëlqen vepra, thua se duheshin akoma dy gjethe që të dukesh e përkryer, po unë s’të lejoj më se tashti gjetheduart e tua bien mbi trupin tënd, prekin mishin tënd, tashti të gjitha gjetheduart e mia po puthin trupin tënd, ato janë pështetur aty, tashti ato gjetheduar janë të të dyve, tashti jemi një, një, ç’bën ajo perde e lehtë tashti, ç’bëjnë fluturat tashti rreth abazhurit, tulipanët ç’bëjnë si buzë gjysmë të çelura mbi tryezë kredhur në atë vazo qelqi, e ke mbyllur g r u m b u l l u a r aty, mes dy trupave, gjithë universi, yje, galaktika, nebuloza, gjithë dheu, dete e pyje, fusha e ujëra, të gjitha, të gjitha janë mbledhur dhe kondensuar aty, mes dy trupave, dhe dy trupat kridhen dhe kërkojnë te njëri-tjetri të marrin, të përpijnë, të thithin, të pushtojnë gjithë këto pafundësi, se kurrë, kurrë s’e kanë ndier më pranë, dhe kurrë s’e kanë parë më të bukur dhe kurrë s’e kanë kuptuar si n’ato çaste, që bota është bërë për ta, gjithë universi është bërë për ta, dhe të gjitha, s’janëdoj copëza nga ato faqe, nga ai libër i klasës së dytë apo i klasës së tretë të shkollës fillore, ato faqe që kanë në cepat e tyre gjurmët e gishtave të mi, me pështymë e me zhulin e tyre, ato faqe që kanë pasur aq pranë sytë e mi të fëminisë, flokët në ballë që vareshin sipër tyre, ato faqe ekrane ku ëndrrat e mia sy hapur projektoheshin mbi to, gjithë jeta, gjithë dija ime në paça ndonjë fije dije, aty ka nisur n’ato faqe, themeli ka qenë aty, dhe të tjerat më vonë s’kanë qenë veçse tjegulla të vëna sipër, ato libra të thjeshtë të shkruar me shpirt të qëruar, me copëza proze e vjersha poetësh që kushedi ku janë, një palë të vdekur me kohë, disa të vrarë, disa në burgje, dhe ti më shtrëngove dorën që të heshtja, jo s’kishim folur ndonjëherë për këto gjëra, i kalonim sikur s’ekzistonin, shtiheshim sikur ishim ashtu të qetë, që s’kishim asnjë gjë në shpirt që na bënte të vuanim, dhe të ruanim për vete atë që dinim, dhe secili e dinte, dhe ajo që dinte, dukej përditë, jetohej përditë, por të gjithë njësoj heshtnim, dhe ia mora kokën dhe ia pështeta në gjoks, ku vinim tashti, sa larg ishim tashti nga ajo lumturi e trupave dhe e shpirtit tonë, po duhet të iknim një herë edhe në këtë det, një herë do të iknim, s’mund të shtireshim sikur s’e kishim të gjithë atë kurorë gjembash në krye, por aq, dhe thashë, po s’u bë qameti, janë gjëra që dihen, nejse e lemë këtë temë, por faji është i asaj vjershe të vogël që s’e mbaj mend të tërën, copëza nëpër det të një gjemie të mbytur, gjemi e mbytur, po vërtet është e mbytur, përjetë e mbytur, qëndrojmë ashtu, ti me kokën mbi gjoksin tim, mbi duargjethet e tua që m’i ke lënë në mish, sa qemë të lumtur sonte, si ikën nata, si ikën koha, si do ikim ne, po, si do ikim ne, dhe një mëngjes do nisemi secili në të tijën, ti andej, unë këndej, dhe ti më thua po ç’ke që flet të tilla gjëra, dhe unë s’di të përgjigjem, Kasandra ime flet brenda meje, si të mos e dëgjoj, si të mos i besoj, dhe fluturat venë e përplasen në faqet e abazhurit, hija e tyre bie mbi tryezë, bie në mur, hije që lëvizin në mur, herë të vogla, herë të mëdha por më të zbehta, dhe treten dhe fillojnë sërish, një karrusel hijesh nga krahët e atyre dy tri fluturave, dhe unë zgjas dorën nga abazhuri dhe e shuaj, dhe përnjëherë nga dritarja vjen tashti një dritë brenda në dhomë, e lehtë, e zbehtë, ku janë tulipanët, ku janë fluturat, gjetheduart e tua mbi mishin tim ku janë, yjet e tua në gjirin tënd, në shpatullën e majtë ku janë, ti papritur me shtrëngon fort, vë buzët e më puth në errësirë aty ku vizatove duargjethet e tua, dëgjohen një palë këmbë që shkojnë në korridor, duart e tua që më lidhin gjirin, sikur më mban, po kushedi ç’mendon, kushedi ke edhe ti Kasandrën tënde, kushedi dëgjon zërin e saj aty brenda gjirit tënd, dhe më mban me duar rreth gjirit, ashtu në errësirë, pastaj më the të të thoja përsëri ato vargjet e fluturës rreth flakës së kandilit, dhe t’i thashë, pastaj the fjalët e mia për ata poetë me shpirt të qëruar që kishin shkruar faqet e librit tim të fëmijërisë, dhe i mbaje mend dhe i përsërite, një palë vdekur me kohë, disa të vrarë, disa në burgje, po kështu i the, pikërisht si i pata thënë unë, dhe më shtrëngove sërish me krahët e tu, dhe përsëri hapat e dikujt në korridor, pastaj the, por s’duhet folur, është e rrezikshme, me një fjalë goje, e pëson, po kush na dëgjon këtu, thashë, dhe ti, ku ta dish, tashti s’dimë asgjë, jemi në dorë të Perëndisë, dhe unë të putha buzët që kishin shqiptuar fjalën e madhe, emrin Perëndi, ah, kuptoheshim më në fund, ishim njëlloj, ndienim njëlloj, s’qe vetëm dashuri, vuanim në brendësi të vetvetes pa e shfaqur, por vojtjen e madhe për atë vrug që kish rënë dhe kish fishkur e venitur e po veniste fusha, kopshte, pyje paanë e fund, tej e përtej, tashti, m’u përgjigje, vetëm s’do flasim më kurrë për gjëra të tilla, më jep fjalën, pështetëm faqet te njëritjetri, heshtnim, errësira në dhomë merrte atë mjegull të lehtë drite nga dritarja, të përcolla gjer tek ashensori i godinës sate, ndenja gjersa dëgjova derën tënde që u mbyll dhe zërin e nënës sate që diç të thoshte, pastaj mora rrugën ngadalë duke u kthyer, me hap të ngadaltë, kur arrita në dhomën time zbatha vetëm këpucët dhe rashë ashtu si isha sipër shtratit, mbi mbulesë ashtu siç qemë bashkë pak kohë më parë, ti ke rënë vallë, më mendon, si po të mendoj unë, të gjithë flenë, kanë mësuar dhe flenë, korridoret heshtin, nesër shkalla do jetë si një ujëvarë me aq studentë që derdhen jashtë portës së konviktit, një ortek njerëzor me trokitje hapash nëpër shkallë, pastaj çdo gjë do të qetohet përsëri, të gjithë do jenë në klasat e tyre, ulur, me stilografët në duar, me fletoret përpara, ashtu edhe ti, ashtu edhe unë, secili në klasën e vet, ti do ëndërrosh vallë si unë, ti do marrësh një fletë dhe mbi të do shtrish pëllëmbën, do bësh konturet e saj, dhe pranë gishtave të tu, do jenë ato unazat benzolike të formulave të kimisë, ato grupe oksidrile si bletë të vogla, po ato formula s’do të të thonë gjë n’ato çaste, gjiri im mbi murin kundruall do të jetë aty i zhveshur dhe dora yte mbi të, në anën e majtë, gjeth i këputur ardhur nëpër erë dhe rënë aty, mbi zemrën time, dhe unë do të rri në bankën time duke të të kërkuar me sy, n’atë hartën përballë të Amerikës Jugore, aty te Toka e Zjarrit, si një bisht gjigant i fosilizuar, një kërbisht me vertebra të copëtuara të një kafshe me përmasa të një kontinenti të tërë, dhe tashti mbuluar dergjet e gurosur, dhe vetëm kreshta e shpinës i ka mbetur jashtë, dhe ajo kreshtë janë Andet, ai vargmal që shtrihet buzë oqeanit të Qetë, ashtu si ka rënë kur ka dhënë shpirt, dhe bishti i tij më ato vertebrat e fosilizuara, janë fundi i atyre 8,000 kilometrave të kreshtës malore, dhe unë endem nëpër ato vertebra që janë bërë ishuj, dimrit me akuj, dhe verës plot shpendë, kaloj nëpër ngushticën e Magelanit, shoh ujërat blu tretur akujsh, ujëra të kulluar e të ftohtë, eci nëpër rrugën ku fryjnë erërat që fryjnë pëlhurat e anijes së Magelanit, dhe ishull më ishull të kërkoj, nëpër brigje ujërash të kthjellët e të qetë eci dhe shoh nëpër ato pak ranishte mes gurësh, shoh mbi atë rërë të pastër mos gjej gjurmët e këmbëve të tua, dhe atje në jug, atje përtej nisin mjegullimat që të shpien në atë mbulojë akujsh që është Poli i Jugut, atje mendja më topitet, mjegulla vjen e shtohet e bardhë e bardhë dhe humbas brenda saj, dhe gjumi më merr, Tokë e Zjarrit, ishuj si kërbishte të gurosur, Magelani, pëlhura anijesh, ujëra blu, ranishte të vogla, gjurma, gjurma, mjegull e bardhë, ti e fshehur prapa saj, dukesh, zhdukesh, dukesh, zhdukesh. Po si do të ruaj dot ato gjurmë gjetheduarsh që më le mbi gjirin tim, mbi zemrën time, kur një shkumë, do t’i marrë me vete, veç mendja që do t’i kujtojë, kur mbi zemër e nëpër gji do të më venë elektrodat për elektrokardiogramet dhe ai zigzag i shkruar në shirit në të vërtetë do të thotë tjetër gjë, që veç unë e di se ç’kuptim ka, shpella e kujtesës sime do i ruaj ato gjetheduarsh, ashtu si i ruan ajo shpellë atje në malësi të Francës jugperëndimore, ajo shpellë e Peth-Mere, ato piktura shkëmbore të Paleolitikut, ku në faqe të shkëmbit kanë lënë format e gjurmët e tyre aq duar, të ngjyera në bojëra që i ka pirë shkëmbi e që s’i lëshon prej 18 mijë vjetësh, ato duar që studiuesit thonë se janë duar vajzash, se s’janë të mëdha dhe janë delikate, o duart atje në shkëmb, kë përkëdhelët ju, në ç’gji u pështetët ju nëpër ato net dhe kush ju deshi, kush piu në pëllëmbët tuaja, kush lëshoi avullin nga buzët e veta për t’ju ngrohur nga cikma e dimrit, sepse dhe ju qetë dashuri, edhe ju kërkonit të zinit hënën në faqe të qeta ujërash në net vjeshte, sepse s’mbajtët vetëm ato tehe të punuar me gurë mbi gurë prej strallesh që lëshonin shkëndija në gishtat tuaj, as prekët vetëm lëkurat e përgjakura dhe mishrat që lëshonin avull sapo të sjella nga gjahu, ju me gishtat me qumësht zutë sumbullat e sisëve tuaja dhe ia afruat foshnjës në buzë që t’i thithte dhe ju u pështetët mbi ballin e përvëluar të fëmijës në ethe, ju muarët dorën e vogël në gishtat tuaja dhe e mbajtët duke i mësuar të qëndrojë në këmbë, dhe ju u hoqët ngadalë për të hedhur ato hapat e para me ato këmbë të vogla të zbathura, ju shtruat ato lëkura dhe vutë në gjumë të voglin, dhe hytë nën sqetullat e trupit të shtrirë pranë jush, dhe e afruat, dhe u lidhët pas tij, dhe jashtë ishte heshtje dhe jashtë binte shi, dhe jashtë ishte heshtje, dhe jashtë shtrohej dëbora, se 18 mijë vjet më parë, kishte hënë, kishte shi, kishte heshtje, kishte dëborë, dhe aty brenda errësirës së shpellës me shpuzën më të shuar, kishte foshnja që flenin, dhe duar që përqafoheshin dhe trupa që lidheshin, dhe gjinj, dhe buzë dhe ije, dhe kofshë, dhe lulet e trupit, aty qenë, dhe nektari i tyre aty derdhej, dhe aty ishte dashuria, aty ish fara e natës që nesër do të bëhej diell e jetë, aty qenë të gjitha, dhe aty qetë ju duar që tani mbetet mbi faqe të shkëmbit kaq mote, kaq mote, dhe etnografët dhe arkeologët i shpjegojnë këto piktura duarsh në faqe shpellash, si rite magjepsjeje të popujve gjahtarë, siç bëjnë edhe sot aborigjenët e Australisë, që venë duar vajzash të njomura në ngjyra, përsipër vizatimit të një kafshe të cilën do të nisen për ta gjuajtur, kështu nga magjia e duarve vajzërore, kafsha të topitet, të dorëzohet lehtë, dhe gjahu të bjerë nga shigjetat e gjuetarëve, po kështu të jetë vallë, kështu, po duart e tua aty mbi gjirin tim, ti s’e dije këtë rit, doemos s’e dije, ti m’i le aty duart të më mbajnë e të më duan, ti s’doje të isha gjahu yt i vrarë, se unë të qesh dorëzuar, ashtu si më qe ti, si mund të ishim të njëri-tjetrit më shumë se aq, si.

Flurudha

Popular posts from this blog

Drejtshkrimi i 1973-shit kërkon redaktim të thellë

Profesor Mehmet Çeliku sjell një studim mbi politikat gjuhësore dhe debatet e sotme mbi rishikimin e standardit të shqipes “Drejtshkrimi i gjuhës shqipe”, 1973 ka nevojë për një redaktim të thellë. Materiali ilustrues duhet zëvendësuar në një masë të konsiderueshme, duke u përditësuar me një material të ri nga stile të ndryshme, duhen hequr shumë shembuj e fjalë periferike që nuk janë të ditës a karakteristike për standardin e si rrjedhim, pa asnjë interes, duhen hequr e zëvendësuar shembujt dhe emërtimet e shumta të politizuara dhe të vjetruara të institucioneve si: kooperativa bujqësore, PPSH, Byroja Politike, Komiteti Qendror, sekretari i parë i Komitetit Qendror të Partisë së Punës së Shqipërisë, sekretari i Komitetit Qendror të Partisë së Punës së Shqipërisë, hidrocentrali “Lenin” ose parulla komuniste “të jetojmë, të punojmë si revolucionarë”, terma gjuhësorë të kapërcyer si nyja e prapme, përemër i pakufishëm, numëror rreshtor etj., në vend të mbaresave shquese …”. Këto janë dis…

Petro Marko dhe Heminguej, nga dy botë të kundërta

Virion Graçi
Tekstet romanore të Petro Markos, i janë nënshtruar diktatit të ashpër redaksional, për pasojë janë tjetërsuar. Kanë ndërhyrë në titujt, duke i rekomanduar lexuesit konotacione të tjera ideo-emocionale, ndryshe nga konceptimi autorial; kanë dërguar në brumatricet e letrës libra të porsabotuar; kanë ndërhyrë në brendinë e veprës duke tjetërsuar personazhe protagonistë duke shfytyruar natyrën e marrdhënieve midis tyre

Për shkak të skualifikimit politiko-policor të Petro Markos në periudhën e totalitaritzmit të shpallur, qëndrimi i kritikës zyrtare dhe institucioneve shtetërore të kulturës ndaj krijimtarisë së tij, në rastet më afirmative ka qenë i cunguar, minimalist; rëndom mbi autorin kanë mbizotëruar ato që Prof. A. Plasari, saktësisht i ka quajtur së fundmi burgjet e padeklaruar të P. Markos… P. Marko, pas traditës tepër modeste e modeleve rrëfimtare anakroniko-anemike të romanit shqip deri atëherë, vitalizoi rrëfimin epik, dëshmoi siguri artistike e mjeshtëri të lartë; ka…

FILOZOFIA E BUKURISË - Isuf Luzaj

Fragmente nga libri Filozofia e bukurisë
Bukuria është ajo e vërtetë që u pëlqen të gjithëve, pa pasur ata konceptin e së vërtetës logjike. Nga të gjitha magjitë, kjo është më e sinqertë: Gjykimi i shijes është i pavarur nga koncepti përkufizues i perfeksionit, sepse, kur një objekt deklarohet i pëlqyer, i bukur, me të gjitha endjet e ëndërrimit, kurrë s’është i qartë, i pastër, as i sigurt, pa asnjë përse! Shija fiton shumë kur bashkohet me estetikë, me intelekt aq më mirë, saqë pranohet nga të gjithë pa dhënë shpjegim, pa dhënë arsye, sepse s’ka rregulla, s’ka ligje që të përcaktojnë se çfarë është e bukura. Një këngë? Një pikturë? Një lule? Një flutur? Ç’është bukuria? Dhe përse është ashtu? Për ngjitje shpirtërore në sfera ekstaze, për lutje para altarit, përgjunjjeje namazi, që i flasin misterit gjithë popujt një gjuhë? Bukuria dhe sublimja vijnë në ujdi, janë mrekulli që vënë paqe midis perëndive.
Bukuria që frymëzon poetin ngjan të jetë përfaqësuese absolute e një koncepti të pakuf…